جایگاه‌‌ ستارگان و حجت‌های الهی

عنوان بحث : جایگاه‌‌ ستارگان و حجت‌های الهی
نویسنده : احمدالحسن وصی و رسول امام مهدی (ع)
موضوع : ستارگان هفت‌گانه که بر ستاره‌ی جَدْی (ستاره‌ی قطبی) در آسمان دلالت دارند، تمثیلی از آل‌محمد (ع) می‌باشند
زبان : فارسی و عربی (دوزبانه)
تعداد صفحات : 7
فرمت : pdf + word
تاریخ : 13 رجب 1426 هـ. ق
منبع : کتاب متشابهات جلد چهارم سوال 164

متن نوشتاری :

سؤال/ ۱۶۴: ما معنى قوله تعالى: ﴿فَلا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ﴾؟
الجواب: بسم الله الرحمن الرحيم
والحمد لله رب العالمين، وصلى الله على محمد وآل محمد الأئمة والمهديين
النجوم هم: آل محمد (ع)، قال رسول الله (ص) : (إن أهل بيتي أمان لأهل الأرض كما أن النجوم أمان لأهل السماء). أما مواقع النجوم في السماء ففيها آية من آيات الله سبحانه وتعالى، فالنجوم السبعة الدالة على نجمة الجدي في السماء يمثلون آل محمد (ع)، فالثلاثة الأولى تمثل: (محمداً وعلياً وفاطمة (ع))، أما الأربعة البقية فهي دالة بحسب ترتيبها ؛ الاثنان الأقرب إلى الثلاثة هما (الحسن والحسين عليهما السلام)، والاثنان الأخريان أحدهما تدل على (الأئمة الثمانية)، والأخرى تدل على الإمام المهدي (ع)، وهما الأقرب إلى نجمة الجدي. وكل هذه النجوم هي دالة على الجدي في السماء. والجدي هو دليل القبلة، فبه يستدل الناس على القبلة في الليل المظلم، والقبلة هي جهة السجود إلى الله سبحانه وتعالى، فنجمة الجدي هي الدالة على الإمام المهدي (ع)، أي المعرِّفة به، وهذا شأن النجوم في السماء. ونجمة الجدي هي النجمة الوحيدة الثابتة في السماء، وهي لا تتحرك؛ لأنها واقعة على محور دوران الأرض.

پرسش ۱۶۴: معنای این گفته‌ی حق تعالی چیست؟ (سوگند به جایگاه‌ ستارگان).[۱]
پاسخ: بسم الله الرحمن الرحيم
والحمد‌لله رب العالمین، و صلی الله علی محمد و آل محمد الائمة و المهدیین و سلم تسلیماً.
ستارگان، آل‌محمد (ع) هستند.[۲] پیامبر خدا(ص) فرمود: «اهل بیت من امان اهل زمین‌اند همان‌گونه که ستارگان امان اهل آسمان هستند».[۳] اما جایگاه‌های ستارگان در آسمان، نشانه‌ای از نشانه‌های خداوند سبحان و متعال را در بر‌دارند. ستارگان هفت‌گانه که بر ستاره‌ی جَدْی (ستاره‌ی قطبی) در آسمان دلالت دارند، تمثیلی از آل‌محمد (ع) می‌باشند: سه تای اول به‌سان محمد، علی و فاطمه(ع) است و چهار ستاره دیگر بر‌حسب ترتیب خود، دلالت دارند. دو تای نزدیک‌تر به سه تای اول عبارت‌اند از حسن و حسین (ع) و از دوتای دیگر، یکی‌شان بر ائمه‌ی هشت‌گانه (ع) دلالت دارد و دیگری بر امام مهدی(ع) و این دو به ستاره‌ی قطبی (جَدْی) نزدیک‌ترند. تمامی این ستارگان بر ستاره‌ی قطبی (جَدْی) در آسمان اشاره دارند و جَدْی اشاره‌گر قبله است و در شبِ تار مردم از آن برای یافتن قبله راهنمایی می‌گیرند. قبله جهت سجده گزاردن به سوی خداوند سبحان و متعال است و ستاره‌ی قطبی نیز بر امام مهدی(ع) دلالت دارد؛ یعنی آن حضرت را می شناساند[۴]؛ و این است شأن و جایگاه ستارگان در آسمان. ستاره‌ی قطبی تنها ستاره‌ی پایدار در آسمان است و حرکتی ندارد؛ چرا که بر محور چرخش زمین قرار گرفته است.

قال تعالى: ﴿وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ * إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ * فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ * لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ * تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ * أَفَبِهَذَا الْحَدِيثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ …﴾، أي إنّ هذا القسم قسم بنجمة الجدي، وهو المهدي الأول الدال على الإمام المهدي، والنجوم الدالة عليها هم: محمد وعلي وفاطمة والحسن والحسين والأئمة والإمام المهدي (ع)، وهم (ع) النجوم الدالة على نجمة الجدي أو المهدي الأول، ذلك أنهم عرَّفُوا الناس به من خلال كلامهم والروايات التي وردت عنهم، وكذلك من خلال الرؤى التي يراها المؤمنون بهم (ع)، وهم يشيرون إلى إتباع المهدي الأول؛ لأنه نجمة الجدي الدالة على القبلة، أي إنه الدليل إلى الإمام المهدي (ع)، قال تعالى: ﴿وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ﴾. وفي آية أخرى: ﴿ عَمَّ يَتَسَاءَلُونَ * عَنِ النَّبَأِ الْعَظِيمِ ﴾، أي هو المهدي الأول واليماني. ﴿إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ﴾: أي إنه القرآن الناطق؛ لأن أول المهديين ﴿لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ﴾: لا يعرف شيئاً من حقيقته إلا المطهرون، وهم الثلاث مائة وثلاثة عشر أصحاب الإمام المهدي (ع). ﴿أَفَبِهَذَا الْحَدِيثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ﴾: أي بهذا الحديث أنتم شاكون.

(و اگر بدانيد اين سوگندی است بزرگ * بتحقیق که، اين قرآنی است گرامی‌قدر * در کتابی مکنون * که جز پاکان بر آن دست نیابند * نازل شده از جانب پروردگار جهانيان است * آيا اين سخن را سبک و دروغ می‌شمارید؟….).[۵] منظور از سوگند، سوگند به ستاره‌ی جَدْی (قطبی) است. او مهدی اول است که بر امام مهدی(ع) دلالت و راهنمایی می‌کند و ستارگانِ دلالت کننده بر آن عبارت‌اند از: محمد، علی، فاطمه، حسن، حسین، ائمه و امام مهدی(ع)[۶]؛ آن‌ها ستارگان راهنمایی کننده به ستاره‌ی جَدْی یا مهدی اول هستند؛ چرا‌که از طریق سخنان‌شان و روایاتی که از آن‌ها وارد شده است، او را به مردم معرفی کرده‌اند همچنین از طریق رؤیاهایی که مؤمنان این معصومین (ع) را می‌بینند و آن‌ها را به پیروی از مهدی اول دعوت می‌کنند[۷]؛ چرا‌که او همان ستاره‌ی قطبی است که بر قبله دلالت دارد؛ یعنی وی راهنما به سوی امام مهدی(ع) می‌باشد. حق تعالی می‌فرماید: (و اگر بدانيد اين سوگندی است بزرگ).[۸] و در آیه‌ای دیگر: (از چه می‌پرسند؟ * از آن خبر بزرگ)[۹]: یعنی مهدی اول و یمانی. (إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ): یعنی او قرآن ناطق است؛ زیرا نخستینِ مهدیین می‌باشد. (جز پاکان بر آن دست نیابند): کسی به جز پاکان که همانا سیصد و سیزده نفر اصحاب امام مهدی(ع) می‌باشند چیزی از حقیقت او نمی‌داند. (آيا اين سخن را سبک و دروغ می‌شمارید؟): یعنی شما از این سخن در شک و تردید هستید.

وقال تعالى: ﴿وَالْفَجْرِ * وَلَيَالٍ عَشْرٍ * وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ * وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ * هَلْ فِي ذَلِكَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ﴾. ﴿وَالْفَجْرِ﴾: هو الإمام المهدي (ع)، ﴿وَلَيَالٍ عَشْرٍ﴾: هم الأئمة (ع)، عبر عنهم الليالي لأنهم عاشوا في دولة الظالمين. ﴿وَالشَّفْعِ وَالْوَتْر﴾: الشفع علي وفاطمة عليهما السلام، والوتر هو رسول الله (ص)، عبر عن علي وفاطمة عليهما السلام بالشفع؛ لأنهما نور واحد، وعبر عن رسول الله (ص) بالوتر؛ لأنه لا نظير له في الخلق. ﴿وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ﴾: أي إذا انقضت دولة الظالمين والظلم والظلام المرافق لها، كأنها ليل يمضي ويذهب عند بزوغ فجر الإمام المهدي (ع). ﴿هَلْ فِي ذَلِكَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ﴾: قسم هو المهدي الأول، أي هل في ذلك دلالة وبيان كافٍ في معرفة المهدي الأول.

(سوگند به سپيده‌ی صبح، * و سوگند به شب‌های ده‌گانه، * و سوگند به شفع (جُفت) و وتر (تک)، * و سوگند به شب چون روی به رفتن نهد * آيا در این خصوص سوگندی برای خردمند وجود دارد؟).[۱۰] (وَالفَجرِ): امام مهدی(ع) است. (شب‌های ده‌گانه): ائمه(ع) هستند، که از آن‌ها به شب‌ها تعبیر کرده چون در دولت ستمکاران زندگی کرده‌اند. (وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ): «شفع» علی و فاطمه (ع) است و «وتر» رسول خدا(ص). از علی و فاطمه (ع) به شفع تعبیر کرده؛ چرا‌که این دو بزرگوار، نوری یکسان هستند، و از رسول خدا(ص) به وتر؛ چرا‌که آن حضرت در میان خلق بی نظیر و بی همتاست.[۱۱] (و سوگند به شب چون روی به رفتن نهد): یعنی هنگامی‌که دولت ستمگران و ظلم و تاریکیِ همراه آن از بین برود؛ گویی شبی است که به هنگام برآمدن صبح امام مهدی(ع) ، می‌رود‌ و به پایان می‌رسد. (آيا در این خصوص سوگندی برای خردمند وجود دارد؟): سوگند همان مهدی اول است؛ یعنی آیا در آن زمان دلالت و بیان کافی در معرفت مهدی اول وجود دارد؟

﴿أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ * إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ * الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلادِ * وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ * وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ * الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلادِ * فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ * فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ * إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ﴾، أي إنّ (روح المهدي الأول) هي من جند الله، وكانت مع علي بن أبي طالب (ع) عندما أنزل جند الله من الملائكة العذاب بعاد وثمود وفرعون، الذين طغوا في البلاد. وملائكة الله وجنود الله يأتمرون بأمر المهدي الأول، كما أنه يأتمر بأمر الإمام المهدي (ع)، حتى يصل الأمر إلى علي (ع)، وهكذا علي (ع) يأتمر بأمر محمد (ص)، ومحمد بأمر الله. فالذي أنزل العذاب بالأمم المتمردة هو الله سبحانه وتعالى، وهو محمد (ص)، وهو علي (ع) وهو الإمام المهدي (ع) …، وهو المهدي الأول …، وهم ملائكة الله الذين يأتمرون بأمر جند الله سبحانه وتعالى.

(آيا نديدی که پروردگار تو با قوم عاد چه کرد؟ * و با آن شهر «اِرَم» باعظمت، * همان شهری که مانندش در شهرها ساخته نشده بود؟ * و با قوم ثمود آنان که در آن وادی تخته سنگ‌ها را می‌بریدند؟ * و قوم فرعون، آن دارنده‌ی ميخ‌ها، * آن‌ها که در سرزمین‌ها طغيان کردند، * و فساد فراوان در آنها به بار آوردند * تا آنکه پروردگارت بر آنها تازیانه عذاب را پی در پی فرستاد * زيرا پروردگار تو سخت در کمين است)[۱۲]: یعنی «روح مهدی اول» جزو لشکر خداوند است و همراه با علی بن ابی طالب(ع) بوده، زمانی‌که لشکر خدا از فرشتگان، عذاب را بر عاد، ثمود و فرعون که در سرزمین‌ها طغیان کردند، فروفرستاد.[۱۳] فرشتگان خدا ولشکریان خدا از مهدی اول فرمان می‌برند، همان‌گونه که وی از امام مهدی(ع) فرمان می‌برد تا این‌که امر به حضرت علی(ع) برسد و به همین صورت، علی(ع) از حضرت محمد(ص) فرمان می‌برد و محمد نیز فرمانبر فرمان خداوند است. کسی‌که عذاب را بر امّت‌های سرکش نازل کرد، خداوند سبحان و متعال است، و او حضرت محمد(ص) است که عذاب را نازل کرد، و او حضرت علی(ع) است که عذاب را نازل کرد، و او امام مهدی(ع) است که عذاب را نازل کرد … و او مهدی اول است که عذاب را نازل کرد…. و آن‌ها فرشتگان خدایند که امر لشکر خداوند سبحان و متعال را به اجرا می‌رسانند.

***

أحمدالحسن
وصي ورسول الإمام المهدي (ع)
۱۳ رجب ۱۴۲۶ هـ. ق

دانلود فایل : pdf + word

[۱] – واقعه: ۷۵.

[۲] – از مفضّل از عمر جعفی: شنیدم اباعبدالله امام صادق(ع) درباره‌ی این سخن خداوند عزّوجل (فَلاأُقْسِمُ بِمَواقِعِ النُّجُومِ * وَ إِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِیمٌ) فرمود: «این آیه می‌فرماید: اگر کسی سوگند بیزاری از ائمه بخورد، در نظر خداوند بسی عظیم است». من لایحضره الفقیه: ج ۳ ص ۳۷۷ ح ۴۳۲۶؛ و از اباجعفر(ع) روایت شده است که فرمود: «ما همانند ستارگان آسمان هستیم؛ وقتی یکی از ما مخفی شود، ستاره‌ای دیگر نمایان می‌گردد تا آن‌که با انگشتان‌تان اشاره کنید و با گردن‌هایتان متمایل شوید و در آن‌هنگام خداوند ستاره‌ی شما را مخفی می‌کند. پس فرزندان عبد‌المطلب مسلّط شوند و هیچ یک از دیگری بازشناخته نشود. پس هرگاه ستاره‌تان نمایان شد، پروردگارتان را سپاس گویید». کافی ج ۱ ص ۳۳۸ باب در غیبت ح ۸.

[۳] – امالی شیخ صدوق: ص ۷۳۸.

[۴] – مهدی اول همان کسی است که به صورتی خاص به امام مهدی(ع) اشاره و مردم را به او راهنمایی می‌کند و ائمه به طور عام؛ و مهدی اول حق ائمه(ع) را به آنان می‌شناساند و این در روایاتشان(ع) ذکر شده است. گفته‌ی امام صادق(ع) در مورد مهدیین آمده و این‌که آن‌ها «گروهی از شیعیانمان هستند که مردم را به پیروی از ما و شناخت حق ما راهنمایی می‌کنند» توصیف شده‌اند (کمال الدین و تمام النعمة: ص ۳۵۸ ح ۵۶) و در حدیثی دیگر: «پس، از او از بزرگ‌ترین اموری که کسی مگر شبیه به او نمی‌تواند آن‌ها را پاسخ گوید، بپرسید» (غیبت نعمانی: ص ۱۷۹) یا در حدیثی دیگر که از آن‌ها(ع) وارد شده است: «و از هیچ‌چیزی که بین دو کفه‌ی صدف قرار دارد (هر چیز غامضی ـ مترجم) پرسیده نمی‌شود مگر این‌که پاسخ گوید» (غیبت نعمانی: ص ۲۵۰).

[۵] – واقعه: ۷۶ تا ۸۱.

[۶] – تفصیل چگونگی ارتباط داشتن ستارگان به اهل‌بیت(ع) در کتاب «مهدی و مهدیین در قرآن و سنّت» آمده است. ائمه(ع) در عالم شهادت به مهدی اول اشاره می‌کنند؛ از طریق روایاتشان که او را با دقیق‌ترین توصیف وصف می‌کنند. می‌توانید به کتاب‌های «بلاغ مبین» و «نور مبین» از انتشارات انصار امام مهدی(ع) مراجعه نمایید.

[۷] – از جمله‌ی این احادیث گفتار امام صادق(ع) برای هنگامی است که پرچم‌های سیاه از خراسان برمی‌خیزند که می‌فرماید: «در خانه‌هاتان بنشینید و هنگامی‌که دیدید ما بر مردی گرد آمده‌ایم، با سلاح به سوی ما بشتابید» (غیبت نعمانی: ص ۲۰۳). ائمه(ع) در زمان قائم به غیر از امام قائم(ع) وفات یافته‌اند تا گرد آیند و گرد آمدن آن‌ها ناممکن می‌باشد مگر در رؤیا یا از طریق مکاشفه برای اهل بصیرت. روایات بسیار دیگری نیز وجود دارد. به کتاب «سخن نهایی در حجت بودن رؤیای صاحبان خِرَد» نوشته‌ی استاد احمد حطاب از انتشارت انصار امام مهدی(ع) مراجعه نمایید.

[۸] – در روایات پیش‌رو، اشاره‌ای به این‌که مهدی اول همان ستاره‌ای است که امّت باید صبر پیشه کنند تا ظاهر شود، می‌باشد: از ابان بن تغلب که گفت: ابوعبدالله(ع) به من فرمود: «زمانى بر مردم خواهد آمد كه در آن برهه‌اى وجود خواهد داشت كه علم مانند مارى كه به لانه خود پناه مى‌برد، به گوشه اى پناه می‌برد؛ یعنی بین مکه و مدینه، و در آن‌هنگام است كه ستاره‌اى بر مردم طلوع خواهد كرد». عرض كردم: منظور از برهه‌ای از زمان چيست؟ فرمود : «فترت و غیبت امامتان». عرض كردم: در این حین چه بايد بكنيم؟ فرمود: «بر آن‌چه هستيد باقى بمانید تا خداوند ستاره‌ی شما را ظاهر گرداند». کمال الدین و تمام النعمة: ص ۳۴۹. همچنین او کسی است که گفتار امام علی(ع) در وصفش با عبارت «طلوع‌کننده‌ی مشرقی» به او اشاره می‌نماید: «…. بدانید اگر از طلوع کننده‌ی (قیام‌گر) مشرق پیروی کنید، او شما را به آیین پیامبر درمی‌آورد و از کوری، کری و گنگی نجات می‌دهد و از رنج طلب و خودکامگی آسوده می‌شوید و بار سنگین را از شانه‌هاتان بر زمین می‌نهید. خداوند کسی را از رحمت خود دور نمی‌سازد مگر آن‌که از پذیرش حق سر‌باز زند و ظلم پیشه نماید و زور بگوید و آن‌چه را که از آنِ او نیست به ناحق بستاند؛ و کسانی‌که ستم کرده‌اند به زودی خواهند دانست به کدام بازگشت‌گاه برخواهند گشت». کافی: ج ۸ ص ۶۳ تا ۶۶.

[۹] – نبأ: ۱ و ۲.

[۱۰] – فجر: ۱ تا ۵.

[۱۱] – از جابر از ابوعبدالله(ع) روایت شده است: «سخن حق تعالی: والفجر، منظور قائم است و شب‌ها، امامان ده‌گانه(ع) از حسن تا حسین و شفع، امیر‌المؤمنین و فاطمه (س) و وتر، منظور خداوند است که شریکی ندارد و (والیل اذا یسر) حکومت حبتر می‌باشد که تا زمان قیام قائم ادامه می‌یابد». بحار الانوار: ج ۲۴ ص ۷۸.

[۱۲] – فجر: ۶ تا ۱۴.

[۱۳] – در خطبه‌ای از امیر‌المؤمنین که به تطنجیه معروف است، آمده: «…. اگر بدانید بین آدم و نوح چه عجایبی به انجام رسانیدم و امّت‌ها که هلاک کردم؛ عذاب به حق بر آنان تعلّق گرفت و چه بد اعمالی انجام دادند! من صاحب طوفان اول و صاحب طوفان دوم هستم، من صاحب سیل ارم هستم، من صاحب اسرار سَر به مُهر هستم، همراه قوم عاد و آن باغ‌ها، همراه قوم ثمود و آن آیات، من آن‌ها را ویران کردم، زلزله ایجاد کردم، من بازگرداننده‌شان هستم، نابود‌کننده‌شان و تدبیر کننده‌شان، من بنا‌کننده‌شان هستم، گستراننده‌شان، میراننده‌شان و زنده‌کننده‌شان هستم….». مشارق انوار الیقین: ص ۲۶۳ و ۲۶۴. از رسول خدا(ص) روایت شده است: «ای علی! تو در نهان با انبیا بودی و آشکارا با من». نفحات الازهار میلانی: ج ۵ ص ۱۱۱. از سلمان محمدی و ابوذر غفاری از امیر‌المؤمنین(ع) در حدیثی طولانی روایت شده است: «…. من نوح را در کشتی حمل کردم، من همراه یونس در شکم ماهی بودم، و من همان کسی هستم که با موسی در دریا سخن گفت، کسی‌که سرزمین‌های پیشین را هلاک نمود. به من علم انبیا و اوصیا داده شده و فصل الخطاب. با من نبوّت محمد تکمیل می‌شود. من دریاها را جاری ساختم، و چشمه‌های زمین را شکافتم. من دنیا را بر رویش افکندم. من عذاب روز قیامت هستم. من خضر معلم موسی هستم. من تعلیم دهنده‌ی داوود و سلیمان هستم. من ذو‌القرنینم. من همان کسی هستم که به اذن خداوند عزّوجل سدش را برداشت. من زمین را گسترانیدم. من عذاب روز قیامت هستم. من همان منادی از مکانی دور هستم. من جنبنده‌ی زمین هستم….». مشارق انوار الیقین: ص ۲۵۷.

:مطالب مرتبط
دانلود بیانیه‌های سید احمدالحسن (ع)
دانلود خطبه‌ها و سخنرانی‌های سید احمدالحسن (ع)
دانلود کتاب‌های سید احمدالحسن (ع)
دانلود کتاب متشابهات