کتابچه گفتگو درباره حضرت مهدی (عج)

عنوان کتابچه : گفتگو درباره حضرت مهدی (عج)
به عربی : بحث حول المهدی
موضوع : مهدویت بر پایه‌ی عقل و حدیث
نوسیندگان: شهید سید محمد باقر صدر و احمد اسماعیل صالح
تهیه و تنظیم: صادق شکاری
زبان : فارسی + متن عربی روایات
فرمت : pdf + word
تعداد صفحات : ۶۴
سایز : Letter. B Zara ۱۵، ۱.۶۷ MB رنگی
تاریخ نوشتار : ذی الحجه ۱۴۴۰ ه.ق

شرح مختصر :

این اثر تلاشی‌ است، در جهت پاسخ‏گویى به شبهات مطرح شده، درباره حضرت مهدى، و قیام جهانى آن حضرت در دو محور به شیوه استدلال عقلى و روایی.

محور اول؛ هفت گفتار است از شهید سید محمد باقر صدر، که به صورت تحلیلى و بدون استناد به روایات، آورده می‌شود. او این اثر را با عنوان «بحث حول المهدی» بنگارش در آورده تا مقدمه‌ای باشد بر کتاب «تاریخ الغیبة الصغری»، که بعدها به صورت مستقل به چاپ رسید.[۱]

محور دوم؛ گفتاری است تحت عنوان «معرفة الإمام المهدی»، که به صورت تحلیلی و با استناد به روایات، آورده می‌شود. نویسنده این محور احمد اسماعیل صالح، با بیان علائم، و کارهای حضرت مهدی پس از ظهور و قیام، خواننده را با حقایقی آشنا می‌کند که در آن زمان بوقوع می‌پیوندند؛ به این امید که با شناختی هرچند اندک بتواند از یارانش گردد و در مسیر او ثابت قدم بماند.[۲]

اما پیش از آن لازم است بدانیم که امام منتظِر است، نه منتظَر؛ یعنی آنکه او چشم به راه ماست، واین همان حقیقتی است که همه مؤمنان به آل‌محمد به شکلی به آن اقرار می‌کنند، لااقل هنگامی‌که می‌گویند امام منتظِر آماده شدن ۳۱۳ مرد است تا قیام کند، به این مطلب اقرار می‌کنند ‌که فرج در گرو آماده شدن ۳۱۳ نفر است. لذا دوران غیبت‌کبری که در روایات از آن بعنوان فترت نام برده شده است، دوران انتظار امام‌مهدی برای آماده شدن حداقل ۳۱۳ شخص است که بتوانند خلیفه خدا یا نائب خاص وآشکار او را همراهی کنند و رسالت اصلاحیش، را بر دوش کشند.[۳] از اینرو در حقیقت امام مغیَّب (رانده‌شده) است، نه غایب (ناپدید)، و منتظِر (انتظار کشنده) است، نه منتظَر (انتظار شونده).

نعمانی در الغیبه نقل می‌کند:

یکی از یاران امام صادق بر ایشان وارد شد و به ایشان عرض کرد: «فدایتان شوم. به خدا قسم! من شما و افرادی را که دوستتان دارند، دوست می‌دارم. آقای من! چقدر شیعیان ما بسیار هستند.» ایشان به او فرمود: «آنان را ذکر کن.» عرض کرد: «بسیار هستند.» فرمود: «آنان را به شمارش بیاور.» عرض کرد: «آنان بیش از این‌ها هستند.» امام صادق فرمود: «أَمَا لَوْ کَمُلَتِ الْعِدَّةُ الْمَوْصُوفَةُ ثَلَاثَمِائَةٍ وَ بِضْعَةَ عَشَرَ کَانَ الَّذِی تُرِیدُونَ؛ هرگاه آن عدّۀ وصف شده که سیصد و ده نفر و اندی هستند، شمارشان کامل شود، آنچه ‌که می‌خواهید، خواهد شد؛ ولی شیعه‌ی ما کسی است که صدایش از حدّ گوش خودش نمی‌گذرد و نیز کینه و ناراحتی درونش از حدّ پیکر او تجاوز نمی‌کند، و ما را آشکار نمی‌ستاید و با دشمنان ما نمی‌ستیزد، و با عیب‌جویان ما هم‌نشینی نمی‌کند، و با بدگویان ما هم سخن نمی‌شود و آنان را که با ما دشمن هستند، دوست نمی‌دارد و با دوستان ما دشمنی نمی‌ورزد.» عرض کردم: «پس چه کنم با این شیعیان گوناگون که گویند ما بر طریق تشیع هستیم؟» فرمود: «اینان خود گرفتار جدایی و آزمایش خواهند شد و تبدیل و جابجایی در میان‌شان رخ خواهد داد و به قحطی و کمبود که نابودشان سازد مبتلا می‌شوند و شمشیری که خون‌شان را بریزد و اختلافاتی که پراکنده‌شان سازد. همانا شیعه‌ی ما کسی است که همچون سگان پارس نکند و همانند کلاغ حرص نورزد و نزد مردم به گدایی دست دراز نکند، اگر چه از گرسنگی بمیرد.» عرض کردم: «فدایت شوم، چنین افرادی را با این اوصاف، در کجا جستجو کنم؟» فرمود: «آنان را در گوشه و کنار زمین بجوی، آنان کسانی هستند که زندگی سبکی دارند و خانه به دوش هستند. اگر حاضر باشند، شناخته نمی‌شوند و اگر از نظرها پنهان شوند، کسی متوجّه آنان نمی‌گردد و اگر بیمار شوند، عیادت نمی‌شوند و اگر خواستگاری کنند، با آنان ازدواج نشود و اگر وفات یابند، بر جنازه‌ی آنان کسی حضور نیابد، آنان کسانی هستند که در اموال‌شان با یکدیگر مواسات می‏کنند و در قبرهای خود با یکدیگر دیدار و ملاقات دارند و خواسته‌هایشان با یکدیگر برخورد و اختلاف پیدا نمی‌کند، هر چند از شهرهای گوناگون باشند.».[۴]

با وجود اینکه ما امام مهدی را رها کرده تنها گذاشتیم، او از سرپرستی و رسیدگی به امور ما کوتاهی نورزیده و همیشه به یاد ماست؛ که اگر جز این بود، موج سختی‎ها بر ما فرود می‎آمد و دشمنان بدخواه و کینه‎توز، ما را ریشه کن می‎ساختند. از اینرو هر یک از ما باید با تمام وجود و امکانات به کارهایی بپردازیم که ما را به دوستی او نزدیک ‎می‌سازد و از کارهایی که موجب خشم و ناراحتی او می‌‎شود، به شدت دوری جویم؛ چرا که انتظارى به ظهور و قیام مى‌‏انجامد، که دوست‌داران آن حضرت در راه ایفای نقش و پیمانى که بر دوش دارند، احساس مسئولیت کرده همدل گردند، و از آن دسته از کردارهای ناپسندی که موجب ناخوشنودی امام مى‌‏شود دوری جویند، در چنین شرایطی قابلیت امام را خواهیم داشت و میمنت ملاقات به‌تأخیر نخواهد افتاد؛ دیدارى بر مبنای شناختی صادقانه و راستین نسبت به امام.

کتابچه پیشرو که آن را (گفتگو درباره حضرت مهدی‌) نام نهادم، تلاشی است در راستای ارتقاع فرهنگ انتظار بر پایه عقل و حدیث. از اینرو امیدوارم که خواننده محترم با آگاهی و سپس عمل به آن قدمی در راه ایفای نقش و پیمانى که نسبت به آن حضرت بر دوش دارد، بردارد. و از آن دسته از کردارهای ناپسند که موجب ناخوشنودی امام می‌شود پرهیز کند. چرا که بطور قطع این اعمال ماست که موجب تعجیل در فرج می‌شود، نه دعاها وتقلیدها کورکورانه‌ای که امروزه متاسفانه در جامعه ما علارقم وجود امکانات بسیار، باب شده است.

:فهرست مطالب

شرح مختصر
محور اول؛ بحث حول المهدى (محمد باقر صدر)

مقدمه مؤلف
گفتار اول: چگونه براى حضرت مهدى این عمر طولانى امک‌ان‏پذیر شده است؟
گفتار دوم: اصرار بر رهبرى این شخص خاص که نتیجه‌‏اش تعطیلى قوانین طبیعى است، چرا؟
گفتار سوم: شایستگی‌هاى رهبر منتظر چگونه به کمال رسید؟
گفتار چهارم: چگونه بپذیریم که [امام‏] مهدى وجود خارجى دارد؟
گفتار پنجم: چرا امام زمان تاکنون ظهور نکرده است؟
گفتار ششم: آیا یک فرد مى‏‌تواند سرنوشت بشریت را تغییر دهد؟
گفتار هفتم: در روز موعود به چه روشى تغییر صورت مى‌‏گیرد؟

محور دوم؛ معرفة الإمام المهدی (احمد اسماعیل صالح)

الف – علامت‌های ظهور و قیام ایشان
ب – کارهای حضرت پس از ظهور و قیامش
کارهای قائم پس از قیامش

***

لینک دانلود : pdf + word

[۱] کتاب: تاریخ الغیبة الصغری نخستین جلد از مجموعه آثار «موسوعة الامام المهدی» است که به بررسی تاریخ غیبت صغری اختصاص دارد. شهید سید محمد صدر پسر عموی سید محمد باقر، در دوران حیات پربار خود مجموعه کاملی را درموضوع مهدویت بنگارش درآورد که بعنوان «مَوسوعَةُ الامام المَهْدی» شناخته می‌شود، در حال حاضر چهار جلد از این مجموعه با عناوین اختصاصی تألیف و منتشر شده است؛ ولکن بخشی از این مجموعه دست‌نویس بوده و هنوز منتشر نشده گفته می‌شود این امکان وجود دارد که مجموعه مذکور تا ۱۲جلد هم برسد.

[۲] کتاب: العِجْــل در دو جلد توسط احمد اسماعیل صالح الیمانی بنگارش در آمده، در این مجموعه نویسنده، خواننده را با سیر تحولات و فتنه‌های که در مسیر دین الهی روی داده، آشنا می‌کند به این امید که با درس گرفتن از آنها و آشنایی با عقائد صحیح و مواضع تحریف، بتواند در آخرالزمان و در انتهای مسیر از فتنه‌های در امان بماند، شاید که هدایت شده و در زمان ظهور بتواند بدان حضرت ایمان بیاورد و او را در مسیری سخت وطولانی یاری نماید. در قسمتی از این کتاب می‌خوانیم:

«در داستان‌های پیامبران پیشین و امت‌هایشان که گاه پیرو پیامبران بودند و گاهی دیگر پیرو سامری‌ها، یک بار به یاری پیامبران می‌شتافتند و در بسیاری دیگر آنها را تنها می‌گذاشتند و ستمگران و طاغوت‌ها را یاری می‌کردند، عبرتی است برای عبرت‌گیرنده و پندی است برای پندگیرنده! تحقیق و بررسی در این خصوص ضروری است و در این میان یاد آوری آنچه پس از وفات پیامبر اتفاق افتاد از کنار زدن جانشین آن حضرت و استیلا یافتن بر حکومت – و فجایع غم‌انگیزی که این واقعه بر سر امّت آورد که هنوزهم از عواقب آن به شدت در رنج به سر می‌بریم – ما را در فهم آنچه پس از رحلت ایشانl رخ داد چه برای امیرالمؤمنین و چه برای فرزندان معصومش، بسیار کمک می‌کند؛ همان کسانی که از طاغوتیانی که با تجاوزگری بر سُکان حکومت مسلّط شدند، رنج‌های بسیاری تحمل کردند، همان طور که از سامری‌ها ـ‌امامان گمراهی‌ـ رنج‌هایی بسیار تحمل کردند؛ کسانی که پیوسته شریعت را تحریف و مسلمانان را خوار و خفیف می‌کنند. همچنین در خلال بررسی تاریخ انبیای پیشین و امت‌هایشان می‌توانیم به امروز خود نیز نگاهی بیفکنیم و بدین وسیله توانایی آن را بیابیم که آنچه در آینده رخ خواهد داد را تا حدی پیش‌بینی کنیم و دریابیم؛ از ظهور خاتم اوصیا امام مهدی(ع) گرفته تا آنچه که ایشان با آن روبرو خواهد شد؛ چه از ناحیه‌ی طاغوتیانی که مسلمانان را خوار و خفیف کرده و با حضرت پیکار می‌کنند، مانند: سفیانی؛ و چه از سوی سامری‌ها (علمای بَد نهاد بی‌عمل)».

[۳] این قابلان همان کسانی هستند که رسالت مهدی (ع) را قبول می‌کنند که عبارت است از تصحیح و اصلاح دینی و عقایدی و شرعی و اجتماعی و سیاسی و اقتصادی است که مهدی(ع) آن را حمل می‌کند و مخالف با قواعد و داشته‌های قبلی آن‌هاست. و این پذیرش برایشان گوارا و ساده نیست، چون این اصلاحات در زمان ظهور به معنای مخالفت با موروث دینی فاسد و مخالفت با همه مرجعیات دینی پابرجا هنگام ظهور امام است. این‌ها قومی هستند که می‌پذیرند از مکان متعفن آکنده از بوی کثیفی که به استنشاق آن مانند سایر مردم عادت کرده‌ بودند، خارج شده و به هوای آزاد بروند تا بوی پاکیزه استنشاق کنند و سپس اوج کثافت و عفونت و نجاست آن هوایی که استنشاق می‌کردند را مورد تحقیق و تبیّن و تمییز قرار دهند. این کار هم آسان و هم بسیار دشوار است؛ آسان است که انسان چند قدم حرکت کند تا هوای پاکیزه استنشاق نماید؛ و دشوار است که اعتراف کند که قبلاً در مکانی عفونی و متعفن و آکنده از بوی نجس زندگی می‌کرده، بدون این‌که خودش بفهمد تا مسیر صحیح اول (هوای پاکیزه) را انتخاب کند.

[۴] الغیبة للنعمانی ؛ النص ؛ ص۲۰۳، باب۱۲ ح۴. همچنین امام باقر (ع) فرمودند: «إِنَّ اللَّهَ إِذَا کَرِهَ لَنَا جِوَارَ قَوْمٍ نَزَعَنَا مِنْ بَیْنِ أَظْهُرِهِمْ»؛ (خداوند وقتی دوست نداشته باشد که ما همسایه قومی باشیم، ما را از بین آن‌ها برمی‌دارد و می‌گیرد). علل الشرایع، ج 1، ص 244.